Elkaar toch zien...maar dan van een afstandje.
Elkaar toch zien...maar dan van een afstandje. (Foto: )

Na zeventig jaar nog steeds kriebels

"Dat is nog eens een verrassing voor u hè, ma?"

Anja Bruijkers

Minister-president Mark Rutte heeft afgelopen week medegedeeld dat de maatregelen voor verpleeghuizen vooralsnog hetzelfde blijven. Geestelijk verzorger Anja Bruijkers van De Blije Borgh zet zich daarom extra hart in om om haar cliënten bij te staan en steun te bieden.

Hendrik-Ido-Ambacht - Mevrouw Hoogstad, wonend in De Blije Borgh, vertelt dat ze heimwee heeft naar huis. “Nu heb ik precies 70 jaar terug verkering gekregen met mijn man en nu mag ik hem niet meer zien. Wie had dat ooit kunnen bedenken?” Mevrouw Hoogstad is op 23 februari 2020 in de Blije Borgh komen wonen en moet nog erg wennen aan haar nieuwe woonsituatie. Helemaal nu doordat het Corona-virus roet in het eten strooit. Haar man en kinderen mogen haar vanwege de crisis niet bezoeken, en bellen is toch niet hetzelfde. Anja: "Mevrouw Hoogstad is geen groepsmens, heeft ze mij eerder verteld. Mevrouw voelt zich nog een buitenbeentje, hoewel haar zwemmaatje van jaren terug ook op de etage woont en soms even komt buurten." Gelukkig is De Blije Borgh op dit moment nog steeds Corona-vrij, waardoor onderling contact nog kan, omdat bewoners op afstand van elkaar kunnen zitten in de binnentuin en de gespreksgroepen op huiskamerniveau plaats vinden. "Als Geestelijk verzorger geniet ik van deze gesprekken, zowel op individuele basis als in de groepen", vervolgt Anja haar verhaal.

Terwijl mevrouw zojuist heeft verteld over haar heimwee naar haar man, gaat haar telefoon. Het is haar kleindochter Eline. Ze vraagt of haar kleindochter haar later terug kan terugbellen, omdat ze bezoek heeft. Voordat mevrouw wil ophangen, vraagt Anja ‘brutaal’ of ze haar kleindochter even aan de telefoon kan krijgen. Dat mag gelukkig, want ondertussen heeft ze een plan bedacht. De Blije Borgh heeft een binnentuin met een houten vlonder, en het managementteam heeft het idee gekregen om deze vlonder te gebruiken als ontmoetingspunt tussen bewoners en familie. Zij kunnen dan op het talud aan de overkant van de vijver plaatsnemen. Anja: "Ik vertel Eline dat haar oma haar opa zo mist en dat deze mogelijkheid er is elkaar te zien en te spreken. Ik zou haar oma de maandagmiddag daarop, na haar middagdutje, naar de vlonder in de tuin kunnen brengen. Zou haar kleindochter niet kunnen regelen dat haar opa en/of andere familieleden naar de talud komen?" Natuurlijk ging Eline dit meteen regelen! Mevrouw Hoogstad was helemaal enthousiast, maar zei ook: “Ik hoop dat ik niet in huilen uitbarst. Ik neem zakdoeken mee, hoor!”

Die bewuste maandagmiddag zit Mevrouw Hoogstad klaar in haar prachtige blouse. De zuster had die ochtend haar haren gewassen en mooi in model geföhnd. In een warme jas vertrekken Anja en mevrouw Hoogstad naar beneden. Buiten, in de wind en in het zonnetje, ontstaat een gesprek: “Hoe is die verkering eigenlijk ontstaan zo’n 70 jaar geleden?” Mevrouw Hoogstad vertelt: “Ik woonde in tuindorp in Rotterdam en was op bezoek bij mijn tante in Rotterdam-Zuid en ging met haar mee naar de Breepleinkerk. Toen ik hem zag was ik meteen verkocht. Na de kerk gingen we bij mijn tante koffie drinken. Die zondag daarop ben ik ook nog gegaan, maar toen zag ik hem niet. Later heeft hij mij gevraagd mij thuis te brengen. Ik werkte in kindertehuis Beatrix in Rotterdam en was daar kinderverzorgster, zo is het gekomen… Nog steeds heb ik kriebels in mijn buik voor een afspraakje met hem”.

Er komt een meneer op een elektrische fiets aan rijden. "Dat is hem!”, roept mevrouw Hoogstad. Snel rijd Anja mevrouw in de rolstoel naar de vlonder boven de grote vijver. Een glimlach verschijnt op de gezichten van mevrouw en meneer Hoogstad. Ze pakken beiden hun telefoon en het lukt even om te praten, totdat de verbinding wegvalt. Gelukkig komt hun middelste zoon Jan net met zijn vrouw aan. Hij heeft een klapkrukje meegenomen zodat zijn vader erbij kan zitten. “Dat is nog eens een verrassing voor u hè ma?“ Ze zwaaien naar elkaar en met een andere telefoon wordt er nog wat heen en weer gesproken. Na een tijdje wordt het toch wat te koud. Het echtpaar neemt afscheid en Anja rijdt mevrouw weer in de rolstoel naar boven. “Wat wilt u drinken?”, vraagt Anja. “Ik geloof dat er nog tokkelroom met een slagroomspuit in de koelkast staat.” Samen nemen ze een glaasje tokkelroom, want 70 jaar verkering moet natuurlijk gevierd worden! Mevrouw Hoogstad heeft genoten en de volgende dag heeft ze het er nog over…

Shopbox

Meer berichten